Category: Film

me-earl-dying-girl

Çdo vit vjen nga një film ‘indie’ i lezetshëm që të kënaqë me thjeshtësinë e realizimit të përgjithshëm si një vepër kinematografike. Para dy viteve ‘Short Term 12’ me Brie Larson, vitin e kaluar ‘Chef’ me Jon Favreau, e këtë vit e kemi ‘Me and Earl and the Dying Girl’.

Filmi vjen nga një dyshe (quasi)amatorësh në botën e kinematografisë Alfonso Gomez-Rejon dhe Jesse Andrews. Derisa Rejon ka bërë regjinë e disa episodeve të ‘AHS’ dhe ‘Glee’, Jesse Andrews debuton si skenarist duke adaptuar tregimin e shkruar nga vet ai. Mendoj që ky ka qenë një avantazh në adaptimin e tregimit në film. Skenari më ka pëlqyer tejmase. Përmbledh pjesë komike, goxha komike sidomos në të tretën e parë që shërben si një intro për filmin. Ngjashëm edhe regjia përshtatet me skenarin. Ka disa manovrime të këndshme me ngjyra dhe kapje të sfondit që zakonisht është i mbushur me detaje dytësore të bukura.

Nick Offerman, Connie Britton, Molly Shannon, e Jon Bernthal janë pjesa dytësore e kastit që shërben për atë që janë të inkuadruar në film, për të përkrahur kastin kryesor i cili është i papërvojë dhe goxha fillestar. Por, kast i cili shkëlqen. Së tepërmi.

Gjithçka zhvillohet rreth Greg (Thomas Mann). Greg është një gjimnazist që posa ka nisur vitin e fundit të shkollës. Është një ‘urrejtës’ i shoqërisë duke provuar të përfshihet në të gjitha shtresat e shkollës, vetëm sipërfaqësisht duke mos i lejuar vetes të bëj shoqëri. Shokun e tij më të ngushtë – Earl (RJ Cyler) e quan bashkëpunëtor. Kjo për shkak të angazhimeve të përbashkëta në shkollë, si dhe përgatitjes së filmave të ndryshëm. Në fakt parodive të filmave të njohur, shumica e të cilëve filma kanë emra bajagi komik.

Papritmas në jetën e tyre futet Rachel (Olivia Cooke). Ajo është e bija e shoqes së të ëmës së tij e cila diagnostifikohet me leukemi. Fillimisht Greg detyrohet të shoqërohet me Rachelin për ti bërë shoqëri tashti që gjendet në një episod të vështirë të jetës. Shumë shpejt në këtë shoqëri përfshihet edhe Earl dhe filmat e tij me Gregun, që deri tani kanë qenë ekskluziv për sirtarë duke mos lejuar të shihen nga më shumë se katër sytë që i realizojnë.

Pjesa e parë e filmit është më komikja. Parathënia për Gregun, për shoqërinë e tij me Earlin, filli i shoqërisë së tyre me Rachel, qasja e Gregut mbi jetën, dhe sidomos mbi dashurinë, përdorimi aksidental i narkotikëve, do të ju lidhin menjëherë me filmin. Filmi vazhdon të mban një ritëm komik që duke pasur parasysh temën ka edhe një nuancë dramë duke u shndërruar në momente në tragjikomedi.

Është aktrim fenomenal nga një kast jo shumë me përvojë. Aktrim që përshtatet për mrekulli me skenarin dhe regjinë e përkryer për këtë projekt kinematografik që për mendimin tim është filmi më i këndshëm i këtij viti. Uh, edhe sa për të mos ju mbetur merak – vajza nuk vdes në fund. Nota personale: 5/5

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

interstellar+trailer

Pas një vozitjeje plotë adrenalinë në një ambient me ngjyra verbuese nga bukuria, pyetja e parë që më shkoi në mendje ishte:

Kush dreqin e ka bërë muzikën e filmit?

Për shkak të frikës nga spoilerat e mundshëm, kam pasur vetëm njohuri bazike në lidhje me filmin e Christopher Nolan që në rolin kryesor kishte Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Michael Caine, dhe Jessica Chastain.

Një mision tjetër i pamundshëm do të jetë edhe recensimi i këtij filmi pa përmendur fare ndonjë informatë që mund të shkaktoj spoilera për ata që ende nuk e kanë parë, dhe krejt qëllimi i recensimit është shtyrja e lexuesit për të (mos)shikuar filmin, jo një analizë e gjerë.

Ajo çfarë do të përmend nga përshkrimi i filmit dhe që nuk është ndonjë informatë e tepërt është që:
Planeti Tokë është në shkatërrim. Nga bimët ka mbetur vetëm misri të kultivohet. Njerëzimi është përgatitur për shpërngulje në planetë tjerë, por akoma nuk ka arritur të bëj asgjë reale. Tani, papritmas i vije radha Cooper (McConaughey) të eksploroj mundësitë e gjetjes së një ambienti të përshtatshëm për jetën, një ambient që nuk do të jetë i lehtë për tu gjetur, një mision që kërkon të bëj zgjedhje të vështira, ndërmjet më të dashurve të tij dhe racës së njerëzimit.

Kur jemi tek aktrimi, Matthew McConaughey ka qenë i përkryer. Ka arritur të shpreh për merak emocionet që kërkohen gjatë tërë filmit, adrenalinën, dashurinë familjare, racionalitetin e vendimeve, etj. Aktrimi i tij arrin kulmin disa herë gjatë filmit duke na përpirë në karakterin e tij edhe neve si shikues personalisht.

Anne Hathaway vjen në rolin tjetër kryesor. Ajo mundohet të portretizoj një karakter më racional se sa ai i McConaughey. Ka disa skena tronditëse që testojnë deri në kufijtë e fuqisë kryesore të karakterit të saj – arsyeshmërinë ndaj vendimeve që duhet marrë. Ngjashëm si McConaughey edhe ajo ia del me zell të përmbush të gjitha detyrat e aktrimit.

Mackenzie Foy e Jessica Chastain sjellin karaktere edhe më emocionale se ai i Hathaway. Që të dyja arrin të mishërojnë karakterin e tyre me përpikëri. Derisa nuk kam dyshuar kurrë në aftësitë e Chastain, Foy tregon talent dhe potencialin e një aktoreje të madhe në të ardhmen. Casey Affleck e John Lithgow janë dy emra tjerë të preferuar nga unë në botën e kinemasë që nuk dëshpërojnë ngjashëm si Michael Caine dhe pjesa e mbetur e kastit. Aktrimi është i shkëlqyeshëm.

Por, ka edhe më mirë se aktrimi në këtë film. Skenari është i mahnitshëm. Dialogët përgjatë gjithë filmit sjellin të thjeshtuar, deri në një shkallë, kompleksitetin e termeve fizike, por mbi të gjitha arrijnë të nxjerrin emocionet dhe dashurinë që vazhdimisht anojnë sikur një peshore ndërmjet dobësisë dhe fuqisë së racës njerëzore. Kjo peshore pos në dialogë pasqyrohet për merak edhe në shumicën e karaktereve në film.

Pastaj vjen përgatitja vizuale. Christopher Nolan është mjeshtër i magjepsjes vizuale të shikuesit. Pamjet që ofron ky film të lënë gojëhapur, sikur për të futur gjithë ato pamje mahnitëse të cilat nuk duket se sytë tanë janë të aftë ti përpijnë. E të gjitha këto pamje vijnë të shoqëruara me kolonën zanore, më shkurt muzikën e filmit të lustruar për mrekulli nga Hans Zimmer. Muzika e Zimmer është faktori kyç në suksesin, madhështinë e atij filmi. Ajo ndikon sa si shoqëruese e emocioneve tona si shikues, aq edhe si plotësuese e një rrugëtimi të magjishëm në këtë mrekulli filmike.

Sa me fat jemi që po jetojmë në një periudhë ku vit pas viti po kënaqemi me tituj si ‘Gravity’ e ‘Interstellar’. Nuk besoj që mund të del diçka edhe më e mirë, së paku jo për një kohë të shkurtër.

Nota personale: 5/5 apo siç thonë në fillore pesëshe me yll.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

wintersleep

Filmi i radhës i Nuri Bilge Ceylan na merr e na dërgon në një ëndërr të një gjumi dimëror, një ëndërr që na ri-njofton me bukuritë e kinematografisë, duke sjell çdo segment të saj në përsosmërinë e skajshme. Për tri orë të këtij tregimi, ne si shikues notojmë në një botë të thellë që depërton thellë nën lëkurën e karakterit kryesor, Aydinit të cilin ky tregim nga fillimi deri në fund do ta bëj të rishqyrtoj gjithçka për të cilat konsiston se jeton e vepron.

Aydini është një artist i cili në Anadollin e skajshëm, tani bën punën e një kolumnisti dhe shkrimtari njëkohësisht duke qenë edhe pronar i një hoteli dhe disa pronave të fshatit. Ai e sheh veten si një njeri që kontribuon për popullin me shkrimet e tij, pikëpamjet e tij mbi shoqërinë, e që në fakt është një lloj snobi, fakt që nis të trajtohet që nga momenti kur një fëmijë thyen xhamin e veturës së tij. Që nga ky moment nis të sfidohet qëndrimi dhe personaliteti i tij, sfidë që bëhet më e rëndë me çdo pëllëmbë bore që mbulon sipërfaqet e mbyll rrugët me civilizimin, pjesë e të cilit pretendon se është Ajdini.

Ai jeton me gruan e tij më të re në moshë, dhe motrën e porsa ndarë nga burri. Edhe pse të dyjat admirojnë punën e tij, ato gjithashtu janë edhe brutalisht të sinqerta, sinqeritet që shfaq plasaritjet si në lidhjet ndërmjet tyre, edhe më shumë në karakterin e tij sipërfaqësor.

Me anë të familjes së djaloshit i cili i thyen xhamin e veturës dhe gjithashtu është banor në pronën e Ajdinit, skenari sjell paralele ndërmjet dy botëve të shoqërisë, paralele që provojnë të ndeshen në një pikë vazhdimisht, me karakterin e Hamdiut si katalizator.

Aktrimi është i përkryer me një mjeshtër të kinematografisë moderne turke si Haluk Bilginer. Melisa Sozen e Demet Akbag në rolet e gruas dhe motrës kanë një hapësirë të konsiderueshme në film, me të parën që dominon në disa skena me dialogje të fuqishme, skena të cilat edhe e bëjnë këtë film aq të përsosur. Serhat Mustafa Kilic, Nadir Saribacak, e Nejat Isler më pak se dy të parët, kanë disa pjesë tepër të mira në film, edhe pse dytësore.

Inspiruar nga shkrimet e Anton Chekhov, çifti bashkëshortor Ebru e Nuri Bilge Ceylan sjellin një nga kryeveprat e kinematografisë së kësaj dekade. Derisa dialogët janë thjesht të përkryer duke ndihmuar zhvillimin e një tregimi, një jetë që ndryshon, edhe më mbresëlënëse është pjesa teknike. Me regji të realizuar nga Nuri Bilge, filmi sjell kënde statike duke lënë anash karakteret në skenë për tu përqendruar në hapësira të ndriçuara për bukuri. Ndriçimi, rrjedhimisht ngjyrat sjellin një interier që shpesh na thith brenda sikur një pikturë që është duke u komentuar me një dialog të përkryer, por i cili mbetet në plan të dytë, dhe dalëngadalë zhduket në largësi. Kërcimet e kamerës sa brenda sa jashtë, vetëm që na kënaqin sytë dhe epshin kinematografik, duke zhgroposur arsyet e dashurisë ndaj filmit, dhe në të njëjtën kohë duke mohuar faktin që ‘dashuria është e paarsyeshme’.

Mbi të gjitha bora… bora e përsos këtë mjeshtri të Ceylanit. Film i përkryer 5/5

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

Si fans i filmave për sportin, me të dëgjuar për përfshirjen e Bennett Miller në regjinë e ‘Foxcatcher’, pritjet për këtë film kanë qenë më të mëdha se zakonisht, duke mos harruar ngazëllimin për një tjetër sukses kinematografik siç ishte rasti i ‘Moneyball’.

Por, të dy filmat ndryshojnë në disa fusha, duke nisur nga trajtimi i temës thelbësore të filmit. Kësaj radhe Miller sjell një tregim më ndryshe, duke u përqendruar në sportet amatore si mundja që nuk janë aq rentabile sikur bejsbolli në SHBA. Kjo është arsyeja pse biznesmen si John du Pont kanë investuar në projekte si ‘Foxcatcher’, për të ndihmuar sportistë amator që nuk fitojnë as mjaft për të mbijetuar që të sjellin suksese për vendin. John du Pont është pasardhës i njërës nga familjet më të pasura në vend që nga ajo që mund të mësojmë nga filmi, merret me prodhimin e armatimit. Për të përkrahur mundësit amerikan ai themelon projektin Foxcatcher duke ndihmuar mundësit të kenë kushtet më të mira për përgatitje. Në mesin e këtyre mundësve është edhe Mark Schultz, kampion aktual olimpik që synon të përsërit suksesin në Olimpiadën e Seulit më 1988. Marku ka një vëlla më të mëdha, mentor të tij, Davidin i cili nuk është i gatshëm të heq dorë nga jeta e tij për tu bashkuar me du Pont në vilën e tij për Foxcatcher. Pak a shumë kjo është tema që trajtohet, dhe pasi bazohet në ngjarje të vërtetë, do sugjeroja të mos kërkoni më shumë informata, pasi vet anonimiteti i tregimit është anë e fortë e këtij filmi.

Tashti, Steve Carell, të cilin e njohim nga tituj si ‘The Office’, ‘Get Smart’, ’40 Years a Virgin’, ‘Crazy Stupid Love’ vjen në rolin më serioz të karrierës me një transformim fizik të mahnitshëm për karakterin e John du Pont. Ai sjell një paraqitje të shkëlqyeshme aktrimi që na bën të dyshojmë nëse me të vërtetë është i njëjti person që kemi njohur deri tani, dhe kjo nuk është vetëm rezultat i makijazhit. Transformim në pamje ka edhe për Mark Ruffalon, por i cili ngjashëm si Carrell sjell një aktrim të shkëlqyeshëm. Megjithatë për dallim nga Carrell, Ruffalo vetëm se është dëshmuar në drama edhe më parë, së fundmi tek ‘The Normal Heart’.

Në role tjera, ti quaj më normale, më të zakonshme vjen Channing Tatum si Mark Schultz. Karakteri i tij kalon më shumë kohë në skenë me du Pont, duke ofruar një harmoni interesante përgjatë gjithë filmit. Megjithatë tërë kohën shihet një lakmi e du Pont për rekrutimin edhe të vëllait të madh. Lidhja e tyre zhvillohet nga fillimi i filmit duke arritur pikun më herët që ndoshta mund të presim, por përgjatë tërë filmit, tensioni ndërmjet tyre nuk humbet. Aktrimi i tyre dhe kjo marrëdhënie e bën filmin atë çfarë është, një tregim i përpunuar shumë mirë për dy miq që shpien deri tek rrethana të palakmueshme.

Vanessa Redgrave ka një rol minimal, derisa më shumë kohë para kamerës kalon Sienna Miller, që vijnë në role dytësore krahas treshes. E derisa Bennett Miller ka bashkëpunuar me Dan Futterman në skenarin e ‘Capote’-s, është hera e parë që bashkëpunon me E. Max Frye. Skenari është në nivel, përkundër kritikave të vet Mark Schultz. Është e zakonshme që të devijohet tek filmat artistik, dhe jo diçka tragjike. Edhe Miller bën punë të mirë në regji, por ‘Foxcatcher’ mbetet mbrapa ‘Moneyball’ dhe ‘Capote’ në listën time nga filmat e tij.

Në përgjithësi, ‘Foxcatcher’ është tregim i realizuar mirë, por vet tema nuk e bën shumë të kënaqshëm. Aktrimi është fenomenal, sidomos nga ana e Steve Carrell. Nota personale: 4/5.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

theory of everything‘Teoria e gjithçkasë’ sjell nga pak nga gjithçka që ka të bëj me jetën e shkencëtarit, ndër më të njohurit të kohës sonë, Stephen Hawking. Filmi në regji të James Marsh që deri më tani është i njohur vetëm me dokumentarë – ‘Man on Wire’ më i njohuri pa dyshim, është në gërshetim i përkryer i jetës personale dhe profesionale të Hawking. Filmi nis në momentin e duhur, e ngjashëm përfundon në momentin e duhur, në mënyrën më të përkryer të mundshme.

Marsh sjell tregimin e përpunuar nga Anthony McCarten bazuar në librin e autobiografinë e Jane Hawking. Ngjashëm si Marsh, edhe McCarten është relativisht jo shumë me përvojë në zejen e skenaristit, por sikurse Marsh edhe ai bën një punë të shkëlqyeshme në portretizimin e ngjarjeve kryesore nga jeta e Hawking. Tregimi nis nga mosha rinore e Hawking, mosha që nuk njihet për publikun e gjerë, pasi sëmundja e kishte kapluar në moshë tepër të re dhe mbijetesa e tij deri në këtë ditë është një mrekulli në vete, ngjashëm si gjërat që i ka sjell shkencës vet Hawking. Skena e parë sjell Hawking duke vozitur biçikletën, për të vazhduar me vallëzim dhe aheng, që nuk duket të ngjasoj aspak në atë që presim si fillim.

Çereku i parë shërben si një hyrje në botën e Hawkingut, në botën që e njohim. Këtu nis filmi të bëhet më emocional, tashmë kur vetëm jemi të zhytur në temën e filmit dhe të lidhur si me tregimin ashtu edhe me karakteret. Ngjarja vazhdon të zhvillohet në paralele të njëtrajtshme duke trajtuar si jetën profesionale ashtu edhe atë private, bile kjo e fundit zë një hapësirë më të madhe gjatë tërë kohës. Ndërkohë jeta profesionale provohet të sillet me thjeshtësinë më të madhe të mundshme duke shpjeguar disa nga teoritë dhe punën që bën Hawking edhe në tryezën e darkës, me thikë, pirun e patate. Shumica e ngjarjeve nuk ngjasojnë në mënyrë të përkryer me realitetin, siç është edhe ndihma e mikut të familjes, Xhonathanit. Por, si gjithnjë për ata që kërkojnë fakte dhe ndoshta nënçmojnë shpjegimet e thjeshtuara, nuk është dokumentar, është film artistik. Dhe si i tillë ka një skenar dhe regji të përkryer.

E kur jemi të aktrimit, vetëm sa ngjitemi disa shkallë më lartë se sa puna e njerëzve pas kamerave. Eddie Redmayne bën një aktrim fenomenal përgjatë gjithë filmit. Përgatitja e tij për këtë rol ka qenë serioze dhe me një përkushtim që vërehet më së miri gjatë dy orëve. Ka një performancë të mahnitshme, një aktrim të pashoq që nuk do të mund të ishte më i përkryer se sa ky që ofron Redmayne. Hiq mbrapa nuk mbetet as Felicity Jones. Edhe ajo si Redmayne, bën aktrimin e karrierës së tyre që akoma është vetëm në fillin e saj. Ka një harmoni të mrekullueshme në skenë me Redmayne, dhe arrin të sjell karakterin e një gruaje të vendosur që përkundër të gjithave vazhdon të mbetet e përkushtuar ndaj detyrave dhe dashurisë së saj. Është një mishërim i përkryer me rolin nga të dy. Një rol më shumë dytësor se të tjerët ka Charlie Cox si Xhonathani, miku i familjes. Edhe ai bën punë të mirë, për atë pjesë sa i takon dhe shërben mirë si ‘elementi i tretë’ në shtjellimin e tregimit. Por, ngjashëm si pjesa tjetër e kastit mbetet në hije të Eddie Redmayne dhe Felicity Jones që bëjnë një punë të denjë për Oskar.

‘The Theory of Everything’ ka gjithçka që duhet të ketë një film i kompletuar. Skenari sjell një tregim të shkëlqyeshëm, emocional në pjesën më të madhe, një biografi të plotë të Hawking. Ndërkohë aktrimi është i nivelit më të lartë të mundshëm me Felicity Jones dhe Eddie Redmayne që janë thjesht të pameta. Nota personale 5/5.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

selma-trailer

Filmat që shtjellojnë temën e racizmit në SHBA, gjithnjë na dërgojnë në një botë tjetër që na duket sa imagjinare aq e pamundur krahasuar me instiktin aktual për shtetin më të mirë në botë, siç pretendohet në disa nga filmat që nuk sjellin edhe këtë anë të SHBA-ve. Por, shumica e filmave e këtyre filmave që shtjellojnë racizmin janë aq mirë të realizuar sa që sjellin këto ngjarje në mënyrë të përkryer që të thithin në botën dhe tregimin e tyre duke të bërë të dyshosh bindjet dhe mendimet tuaja edhe nga më të fortat. Një film i këtillë është ‘Selma’.

Ava DuVernay sjell tregimin e njërit nga rrugëtimet e Martin Luther King, kampanjën për të siguruar të drejta të barabarta për vota. Është një marshim epik nga qyteti i Selmas deri në Montgomery në shtetin e Alabamas në vitin 1965. Është një periudhë e lëvizjes për shkrirjen e racizmit në SHBA, lëvizje e cila edhe sot has në pengesa në pjesët më konservative të SHBA-së, në shtetet jugore siç ishte edhe rasti i Alabamas.

Filmi nis me pëgatitjet e Martin Luther Kingut për pranimin e shpërblimit Nobel për paqe, për të vazhduar me fjalimin e tij i cili mbetet në prapaskenë derisa shpërthen një kishë zezake që në mesin e viktimave lë fëmijë. Filmi fund e krye përfshin luftën për të drejta të barabarta, kundër racizmit, duke sjell Martin Luther Kingun derisa lufton në disa frone, kundër të bardhëve, kundër presidentit, kundër zezakëve, dhe kundër vetvetes. Në të gjitha këto frone, King duhet të luftoj për të mbajtur qetësinë, paqen, duke parandaluar viktimat eventuale. Këto beteja e bëjnë filmin të përqendrohet kryesisht tek karakteri i King, pa devijuar shumë me skena dhe ngjarje dytësore. Kjo e bën ‘Selma’-n një realizimin të shkëlqyeshëm nga Ava DuVernay që nuk ka edhe kushedi sa përvojë në këtë zeje, ngjashëm si skenaristi Paul Webb. Pos dialogëve të përkryer, ngjitja e ngjarjeve, këndi i kapjes së tyre e bën një film edhe teknikisht të përgatitur në nivelin më të mirë.

Ndërkohë David Oyelowo sjell një version të përkryer të Martin Luther Kingut në ekran. Pos në fjalimet dhe dialogët, qëndrimi i tij edhe pa thënë asnjë fjalë sjell një karakter të shkëlqyeshëm që fiton përkrahjen e shikuesit edhe po të mos ketë asnjë njohuri paraprake për të bëmat e Kingut. Carmen Ejiogo në rolin e gruas së tij sjell një karakter të gatshëm për të sakrifikuar gjithçka për kauzën në të cilën janë inkuadruar. Ngjashëm si Carmen, edhe pjesa tjetër e skuadrës së King ofron një aktrim shumë të zellshëm. Të kënaqur me paraqitjen e tyre si zakonisht më kanë lënë Wendell Pierce të cilin e ndjek vazhdimisht nëpër serialet e tij televizive, si dhe Cuba Gooding Jr. Por, nuk duhet harruar as performancën e mahnitshme të Tom Wilkinson në rolin e presidentit Lyndon Johnson, dhe Tim Roth në rolin e guvernatorit të Alabamas, George Wallace. Derisa ky i fundit veshët me një rol të përkryer antagonist, Wilkinson në rolin e presidentit sjell një urë ndërmjet dy palëve të përfshira në tregim.

‘Selma’ sjell një tregim epik, sentimental, të realizuar për mrekulli. Vet fakti që është një tregim i bazuar në ngjarje të vërtetë e bën këtë film edhe më emocional, një realizim shumë më i mirë se ato që kemi pasur viteve të fundit në lidhje me racizmin si ’12 Years a Slave’ e ‘Butler’. Nota personale 4/5.

Luan Morina
Kritik filmi

 

Read Full Article

Fury-Movie-Reviews-2014

Pothuajse çdo vit sjell një betejë të re filmike kundër Gjermanisë naziste. Edhe ky vit nuk është më ndryshe në përzgjedhjen e armikut në filmat e zhanrit luftë. Megjithatë ‘Fury’ ka një dallim nga shumica e filmave paraardhës. Të veçantë e bën artileria kryesore që përdoret – tanku.

‘Fury’ përqendrohet tek skuadra e tankut Sherman të quajtur Fury që udhëhiqet nga Don ‘Wardaddy’ Collier (Brad Pitt). Filmi ndjek periudhën pas prillit 1945 në shtytjen e fundit drejt Teatrit Evropian, ashtu siç edhe përshkruhet zyrtarisht tema e filmit. Tashti me avancimin e trupave ushtarake të aleatëve, ngjashëm avancon edhe pesëshja e Furyt. Nuk është thjesht një rrugëtim, një përshkrimi i udhëtimit drejt fitores me shpërthime dhe rrafshime ndërtesash.

Gjatë këtij rrugëtimi filmi nxjerr në pah karakteret e personazheve dhe ballafaqimin e tyre të çiltër, të padorëza me luftën dhe të gjitha të metat e saj. Tregimi përqendrohet tek Normani (Logan Lerman), më i riu në skuadër i cili akoma nuk beson në të gjitha të këqijat e luftës. Filmi ndjek edhe kalitjen, pjekjen e tij në një ushtar me përvojë si pjesa tjetër e skuadrës, të sprovuar me tmerret e luftës, me vdekjen. Edhe pse pothuajse në prapavijë, secili prej anëtarëve të skuadrës kanë një tregim të tyre, një karakter të tyre të veçantë që e bën këtë skuadër të përkryer, të shumëngjyrshme me shikuesin në pozitë për të gjetur personazhin e tij të preferuar.

David Ayer përshkruan ngjarjen në mënyrë të përkryer. Tregimi shtrihet për mrekulli, pa pasur ndonjë pjesë të kot. Ka pjesët më të ngadalta, më të thella, por edhe ato me plot aksion dhe shpërthime. Por, më shumë është një dramë se sa një aksion. Po të them që është më mirë i shtjelluar, dhe më pak i ‘ngadaltë’ se filmi i fundit i mirë i Ayer, ‘End of Watch’. Ayer bën punë të shkëlqyeshme edhe në regji të filmit. Afrimi i tij me skenat arrin të mishëron si shikues duke të grabitur në mesin e aksionit. Janë disa skena të realizuara për mrekulli, edhe pse ka disa skena vullgare, por tekefundit është film lufte, dhe këto janë të pritura, mos të them edhe të nevojshme.

Aktrimi është fenomenal. Brad Pitt nuk të dëshpëron kurrë, dhe tani në rolin e liderit të skuadrës vjen me një paraqitje të mrekullueshme, asgjë më pak se nga ajo që do të prisnim. Logan Lerman debuton në një kast me eksperiencë për merak, duke u treguar edhe si më i riu, më i pa sprovuari, ia del me zotësi të mishëroj karakterin e tij. Shia LaBeouf, e Michael Pena bëjnë punë të shkëlqyeshme në rolet ndihmëse. Interesante është përfshirja e LaBeouf në filma shumë më serioz se aty ku kishte nisur karrierën. Vërehet qartazi talenti i tij, derisa harmonia e Penas me Ayer është vërejtur shumë mirë edhe tek ‘End of Watch’. I mahnitshëm, dhe ndoshta më i miri nga të gjithë këta është Jon Bernthal. Ai bën një punë të shkëlqyeshme si karakteri më rebel i grupit. Në përgjithësi punë e shkëlqyeshme aktrimi e tërë ansamblit.

‘Fury’ sjell një freski në filmat e zhanrit luftë. Sjell një perspektivë tjetër të luftës, nga pikëpamja e një skuadre tanku. Film i realizuar shkëlqyeshëm në të dy anët e kamerës. Nota personale 5/5.

Luan Morina
Kritik filmi

Read Full Article

Cate Blanchett in Woody Allen's Blue JasmineTë jem i sinqertë, ‘Elizabeth’ nuk është kushedi çfarë filmi. Ndoshta fajin e ka Cate Blanchett që arrin të vjedh vëmendjen me një paraqitje të shkëlqyeshme. Sigurisht ka hapësirë edhe për Geoffrey Rush, por, vet filmi nuk është diçka i jashtëzakonshëm.

Ngjashëm edhe tek ‘Blue Jasmine’. Filmi, tregimi nuk është diçka e veçantë. Regjia e skenari është i tipit të Woody Allen. Kemi atë lloj dialogu që e hasim shpesh në filmat e Allenit, e ngjashëm është me regjinë. Interesante është lëvizja e kamerës në skenë e cila kalon nga karakteret që bëjnë dialog para kamerës tek një skenë tjetër me karakteret mbrapa kamerës që vazhdojnë të dialogojnë sikur në një formë narrative.

Ajo çka e veçon filmin, i jep shije filmit janë dy karakteret femra, motrat Ginger dhe Jasmine, sidomos kjo e fundit. Tashti, Jasmine është një grua pasanike e martuar me një financier – Hal (Alec Baldwin) që del të jetë mashtrues. Derisa Hal ka mbytur veten në burg, Jasmine ka humbur gjithçka, përfshirë të birin dhe kthehet tek e motra, Ginger (Sally Hawkins), e cila jeton në San Francisco dhe gjithashtu ka humbur gjithçka, përfshirë burrin disi për fajin e Jasmine pas biznesit të pasuksesshëm me ish-burrin e saj, Halin.

Këtu fillon i tërë tregimi, për Jasmine e cila akoma nuk mund të pajtohet me realitetin e ri që është krijuar. Këto i vërejmë qysh në skenën fillestare kur ajo zbret nga aeroplani me biletë të klasit të parë, çantë me markë, dhe ndihmësin e saj. Kjo është e vetmja skenë me baraspeshë para se të luhatemi me skenë që na e tregojnë Jasminen si retrospektivë nga kur kishte nisur biznesin që kishte shkatërruar jetën e Ginger deri tek e vërteta për humbjen e burrit dhe tërë pasurisë.

Vet historia e bën Jasminen një karakter që kalon nëpër të gjitha fazat emocionale të jetës. E secila fazë, secili emocion përsosmërisht interpretohet nga Cate Blanchett. Jo me pahir ajo është njëra ndër favoritet për të dominuar çdo ceremoni shpërblimesh të mëdha në kategorinë e aktoreve më të mira këtë sezon. Në film kemi dy Jasmine – të parën që shfaqet në skenat retrospektive ku kemi një Jasmine e shtresës së lartë, mendjemadhe, nënçmuese ndaj të motrës së saj; dhe të dytën e cila ka të gjitha ato veti, vetëm se të lënduara, dobësuara, e të fshehura. Ajo vazhdon të nënçmoj të motrën duke ia rrënuar edhe atë lidhje që ka, gjithnjë në premtim se ajo mund të arrij më shumë, më lart, diçka që vet Jasmine dëshiron, dhe eventualisht do ta gjej, ndoshta, gjithnjë sipas aspiratave të saj.

Blanchett mishërohet për mrekulli me karakterin e saj. E vërejmë në disa skena të historisë aktuale në film kur dërgon vete në limite që kurrë s’kishte përfytyruar. I duhet të punoj si asistente dentisti, për tu ngacmuar në punë, i duhet të rikthehet në shkollë duke provuar të kompensoj tërë kohën dhe risitë që kanë kaluar derisa ajo po shijonte jetën aristokrate, e skena të ngjashme. Megjithatë ato që lënë përshtypje më së shumti, edhe pse më duhet të pranoj që nuk ka asgjë poshtë shkëlqimit në çdo skenë, është skenat derisa është asistente kur duhet të duroj shumëçka vetëm për të mbajtur atë vend të punës, si dhe skenat konfrontuese me të motrën, ose më mirë të them me të dashurin e ri të motrës. Janë disa dialogë pa dorëza me Jasmine dhe Chilli (Bobby Cannavale) derisa Ginger mbetet në prapaskenë si karakter statik, e ngujuar ndërmjet dëshirave të motrës që i ofron një utopi për të, dhe Chillit që është kënaqësia aktuale e saj.

Derisa Cate Blanchett dominon filmin me aktrimin e saj jashtëzakonisht të mirë, as kasti dytësor nuk mbetet në hije. Sally Hawkins bën një aktrim shumë të mirë duke portretizuar motrën e cila me gjithë gjërat që i kanë ndodhur shkaku i motrës së saj – ndarja me burrin, humbja e pasurisë, dhe mbetja si nënë e vetmuar me dy fëmijë; vazhdon të vë familjen para gjithçkaje.

Sa i përket temës, Jasmine arrin të bind Gingerin të shijoj atë jetën që ajo mendon se meriton Ginger, por jo gjithçka do të shkoj sipas fantazisë së saj.

Kasti dytësor zakonisht vlen të veçohet tek tre burrat e përzier në jetën e Ginger. Peter Skarsgaard ka një hapësirë më të vogël në film në krahasim me Cannavalen. Ngjashëm si Skarsgaard, një pjesë më të vogël në film ka edhe Louie C.K. i cili portretizon të dashurin që preferon motra e saj për të. Të dy këta bëjnë punë të mirë, por asgjë nuk e kalon Cannavalen. Ai ka disa skena që shkëlqen me aktrimin e tij, dhe ngjashëm si Blanchett përshtatet shkëlqyeshëm me karakterin e tij.

Në përgjithësi është një film i mirë në stilin e rëndomtë të Woody Allen, një film i Cate Blanchett që mrekullon me aktrimin e saj.

Luan Morina

Kritik filmi

Read Full Article

71st Annual Golden Globe Awards NominationsShoqata e Gazetarëve të Huaj të Hollywoodit ka publikuar listën e të nominuarve për shpërblimet ‘Golden Globes’.

Filmat ’12 Years a Slave’ dhe ‘American Hustle’ udhëheqin me nga 7 nominime, derisa serialet ‘House of Cards’ dhe filmi për TV ‘ Behind the Candelabra’ janë nominuar nga 4 herë. Shpërblimi Cecil B. DeMille do ti takoj Woody Allen, i cili s’do të jetë prezent në këtë ceremoni.

Edicioni i 71të do të organizohet me datë 12 janar 2014, derisa Tina Fey dhe Amy Poehler rikthehen për të moderuar ceremoninë.

Të nominuarit:

Televizion

Seriali televiziv më i mirë – Dramë

Breaking Bad

The Good Wife

Downton Abbey

House of Cards

Masters of Sex

 

Aktorja më e mirë në serial televiziv – Dramë

Tatiana Maslany, Orphan Black

Taylor Schilling, Orange is the New Black

Kerry Washington, Scandal

Robin Wright, House of Cards

Julianna Margulies, The Good Wife

 

Aktori më i mirë në serial televiziv – Dramë

Live Schreiber, Ray Donovan

Michael Sheen, Masters of Sex

Levin Spacey, House of Cards

James Spader, The Blacklist

Bryan Cranston, Breaking Bad

 

Seriali më i mirë – Komedi apo Muzikal

The Big Bang Theory

Brooklyn Nine-Nine

Girls

Modern Family

Parks & Recreation

 

Aktorja më e mirë në serial televiziv – Komedi ose Muzikal

Zooey Deschanel, New Girl

Julia Louis-Dreyfus, Veep

Lena Dunham, Girls

Edie Falco, Nurse Jackie

Amy Poehler, Parks and Recreation

 

Aktori më i mirë në serial televiziv – Komedi ose Muzikal

Jason Bateman, Arrested Development

Don Cheadle, House of Lies

Michael J. Fox, The Michael J. Fox Show

Andy Samberg, Brooklyn Nine-Nine

Jim Parsons, The Big Bang Theory

 

Miniseriali apo filmi më i mirë për televizion

American Horror Story: Coven

Behind the Candelabra

Dancing on the Edge

Top of The Lake

White Queen

 

Aktorja më e mirë miniserial apo film për televizion

Helena Bonham Carter, Burton & Taylor

Rebecca Ferguson, The White Queen,

Jessica Lange, American Horror Story: Coven

Helen Mirren, Phil Spector

Elisabeth Moss, Top of the Lake

 

Aktori më i mirë në miniserial apo film për televizion

Matt Damon, Behind The Candelabra

Michael Douglas, Behind the Candelabra

Chiwetel Ejiofor, Dancing On The Edge

Idris Elba, Luther

Al Pacino, Phil Spector

 

Aktorja më e mirë në rol dytësor në serial, miniserial apo film për televizion

Hayden Panettiere, Nashville

Jacqueline Bisset, Dancing on the Edge

Janet McTeer, White Queen

Monica Potter, Parenthood

Sofia Vergara, Modern Family

 

Aktori më i mirë në rol dytësor në serial, miniserial apo film për televizion

Josh Charles, The Good Wife

Rob Lowe, Behind the Candelabra

Aaron Paul, Breaking Bad

Corey Stoll, House Of Cards

Jon Voight, Ray Donovan

 

Film

Filmi më i mirë (Dramë)

12 Years a Slave

Captain Phillips

Gravity

Philomena

Rush

 

Filmi më i mirë (Komedi apo Muzikal)

American Hustle

Her

Inside Llewyn Davis

Nebraska

The Wolf of Wall Street

 

Aktori më mirë (Dramë)

Chiwetel Ejiofor (12 Years A Slave)

Idris Elba (Mandela: Long Walk to Freedom)

Tom Hanks (Captain Phillips)

Matthew McConaughey (Dallas Buyers Club)

Robert Redford (All Is Lost)

 

Aktori më i mirë (Komedi apo Muzikal)

Christian Bale (American Hustle)

Bruce Dern (Nebraska)

Leonardo DiCaprio (The Wolf of Wall Street)

Oscar Isaac (Inside Llewyn Davis)

Joaquin Phoenix (Her)

 

Aktorja më e mirë (Dramë)

Cate Blanchett (Blue Jasmine)

Sandra Bullock (Gravity)

Judi Dench (Philomena)

Emma Thompson (Saving Mr. Banks)

Kate Winslet (Labor Day)

 

Aktorja më e mirë (Komedi apo Muzikal)

Amy Adams (American Hustle)

Julie Delpy (Before Midnight)

Greta Gerwig (Francis Ha)

Julia Louis-Dreyfus (Enough Said)

Meryl Streep (August: Osage County)

 

Regjisori më i mirë

Alfonso Cuaron (Gravity)

Paul Greengrass (Captain Phillips)

Steve McQueen (12 Years a Slave)

Alexander Payne (Nebraska)

David O. Russell (American Hustle)

 

Aktori më i mirë në rol dytësor

Barkhad Abdi, Captain Phillips

Daniel Bruhl, Rush

Bradley Cooper, American Hustle

Michael Fassbender, 12 Years A Slave

Jared Leto, Dallas Buyers Club

 

Aktorja më e mirë në rol dytësor

Sally Hawkins, Blue Jasmine

Jennifer Lawrence, American Hustle

Lupita Nyong’o, 12 Years A Slave

Julia Roberts, August: Osage County

June Squibb, Nebraska

 

Filmi i huaj më i mirë

Blue is the Warmest Color

The Great Beauty

The Hunt

The Past

The Wind Rises

 

Skenari më i mirë

Spike Jonze (Her)

Bob Nelson (Nebraska)

Jeff Pope & Steve Coogan (Philomena)

John Ridley (12 Years a Slave)

Eric Warren Singer & David O Russell (American Hustle)

 

Muzika më e mirë

All Is Lost

Mandela: Long Walk to Freedom

Gravity

The Book Thief

12 Years a Slave

 

Kënga origjinale më e mirë

‘Atlas’ (The Hunger Games: Catching Fire)

‘Let It Go’ (Frozen)

‘Ordinary Loud’ (Mandela: Long Walk to Freedom)

‘Please Mr. Kennedy’ (Inside Llewyn Davis)

‘Sweeter Than Fiction’ (One Chance)

 

Filmi i animuar më i mirë

The Croods

Despicable Me 2

Frozen

Read Full Article

this-is-the-endJonah Hill, Seth Rogen, James Franco, Jay Baruchel, Danny McBride, e Craig Robinson, janë gjashtja kryesore e jaranëve tek ‘This is the End’. Rogen së bashku me Evan Goldberg janë përgjegjës edhe për regjinë dhe skenarin e këtij filmi. Më së lehti e ka pasur Goldberg sepse skenari dhe regjia e këtij filmi është goxha e thjeshtë. Ka festë tek James Franco, dhe papritmas nisin ngjarje të pashpjegueshme. Mund të ju kujtoj fillimin e ‘Cloverfield’, ama veç fillimin.

E nëse pritni nga këta emra film serioz, cilësor, atëherë i vetmi person për tu fajësuar jeni vet ju.

Në fakt Jonah Hill, ka pasur një rol të mirë tek ‘Moneyball’, edhe Franco me pahir ka pasur një nominim tek ‘127 Hours’ jo që ka pasur shumë punë për të bërë, por të tjerët… Në fakt nuk duket se ndonjëri nga këta është i kalitur për role serioze, edhe pse Hill ka një projekt të mirë me Scorsesen që pritet të debutoj kah fundi i vitit. Jonah ka shkëlqyer tek ‘Moneyball’, por të tjerët është shumë mirë të vazhdojnë kështu siç janë – të bëjnë komedi të thjeshta, joserioze.

Komedi që të bëjnë të qeshësh me sharje, fatkeqësi, momentet ‘prekëse’ (cheesy), të gjitha këto të realizuara në një atmosferë pafund joserioze, dhe me plotë budallallëqe. Mund ta identifikoni me prodhimet tjera të Goldberg dhe Rogen si ‘Pinneaple Express’, ‘Superbad’, ‘Knocked Up’, e edhe ‘Funny People’. Ka nga të gjitha nga pak, pos seriozitetit.

Sa serioz kanë qenë në realizimin e kësaj komedie është që nuk janë lodhur as të ndryshoj emrat, dhe thjesht kanë aktruar vetveten nëpër tërë filmin.

Seth Rogen ka një shok që nuk është prej esnafëve të Los Angeles, Jay Baruchel. Jay urren shumicën nga ta, dhe ndjenja është e njëjtë edhe nga ata, pos Jonah Hill. Ky dëshiron të inkuadroj Jay-in në shoqërinë e re. Pas eskalimit të situatës, Jay del të jetë një ‘profet’ i dërguar për të shpëtuar Sethin dhe të tjerët.

Vet aktorët/karakteret bëjnë shaka në dëm të tyre – janë të vetëdijshëm që nuk janë aktorë të mëdhenj, por, janë të kënaqur dhe pranues ndaj asaj që janë. Kur vjen sulmi i alienëve, ata ia hapin sytë (më në fund) Francos, ri-xhirojnë ‘Pinneaple Express’, qeshin me të qeshurën e Sethit, e linja më e mirë në film për mua ishte lutja para gjumit e Jonah Hill kur thotë ‘Zot, jam Jonah Hill……. nga Moneyball’.

Derisa skena më e mirë e filmit padyshim që është grabitja e gjashtë djemve nga Emma Watson me sëpatë. Mos të harroj as pjesën e parë, tepër të gërditshme me Michael Ceran. Pa dashur të prishi fundin, duhet të ceki se ‘pjesët prekëse’ janë të përfshira në fund të filmit, që është si ‘qershia mbi tortë’. Mos të harroj kemi edhe Jonah Hill si përbindësh.

Mos pritni seriozitet nga ky filmi, mos pritni komedi më ndryshe se nga ato që kanë bërë këta djem. E nëse nuk ju pengon të shihni ‘Pineapple Express’, apo çfarëdo filmi tjetër të këtyre, si dhe sharjet që kanë dominuar atë ‘skenar’, atëherë do të keni momente bajagi qesharake.

Luan Morina

Kritik filmi

Read Full Article