Carol (2015) – Recensim

Nuk është risi që tema që ‘prek në tel’ shumicën e ‘ekspertëve’ të kinematografisë viteve të fundit është ajo në lidhje me dashurinë ndërmjet të njëjtës gjini. Kjo ka lënë mbrapa temat për racizmin duke shkaktuar një revoltë këtë vit për mospërfshirjen e aktorëve afrikano-amerikan në mesin e të nominuarve. E njëjta do të ndodh kur kjo temë ‘të dal nga moda’.

Phyllis Nagy sjell skenarin e bazuar në novelën e Patricia Highsmith e cila më tepër është si një lloj autobiografie për ngjarjet në fillimin e pjesës së dytë të shekullit të kaluar. Një fotografiste nis të ndjej dashuri me një grua më të vjetër, të martuar e me fëmijë. Lidhja e tyre arrin të kaloj nëpër disa faza, duke sfiduar doket e asaj kohe në SHBA.

Todd Haynes bën regjinë e këtij filmi që të vetmen gjë pozitive ka deri diku fotografinë e mirë të përdorur nëpër shumicën e skenave, dhe ndriçimin tashmë të përshtatur për ato vite. As kostumografia nuk mbetet mbrapa.

Rooney Mara është një aktore me potencial. Cate Blacnhett është një aktore me përvojë të dëshmuar. ‘Bashkëveprimi’ i tyre në këtë film sjell një performancë aktrimi të bukur, edhe pse për mendimin tim nuk ka pasur ndonjë veçanti nga punët tjera që kanë bërë më herët në botën e filmave. Kanë një harmoni skenike të sunduar nga pasiguria dhe hezitimi i karaktereve të cilat sikur mbajnë rezervë për atë që po ndodh, një rezervë që vërehet edhe në aktrimin e të dyjave, të cilat nuk japin maksimumin nga to.

Në fakt, Blanchett kurrë nuk më është dukur një Meryl Streep v2. Rooney Mara ka kohë për të dëshmuar veten, pasi që në këtë film, së paku për mua nuk bën diçka më të mirë se tek ‘Side Effects’ apo edhe te ‘The Girl with the Dragon Tattoo’.

Ngjashëm si Cate Blanchett, edhe ‘Carol’ si film në vete mbetet i mbivlerësuar, duke provuar të përçoj një mesazh të humbur në kohë. Nota personale: 3/5

Luan Morina
Kritik për TV&Film

Mund të ju interesoj edhe...